تنها راه حل معضل مسکن

دلایل گرانی مسکن هر چه که بوده، نتیجه آن شده است که از دو سال پیش تاکنون قیمت خانه به حدود سه برابر رسیده است. معضلی که نه کسی خود را مسوول آن می داند و نه کسی درصدد کنترل آن قدمی برمی دارد.
از دلایل گرانی مسکن موارد متعددی می توان نام برد؛ اعلام وام های مسکن با بهره های کم، سوءاستفاده مالکین و بنگاه داران از وضعیت به وجود آمده، ضروری بودن مسکن برای ادامه زندگی و…
گرانی یک امر طبیعی در کل جهان است ولی سرعت و گستردگی آن متفاوت است. در جایی ممکن است طی مدت ۱۰ سال قیمت یک کالا به دو برابر برسد ولی در جایی دیگر ممکن است این اتفاق طی یک روز یا یک هفته بیفتد.
گرانی بعضی کالاها و نوسان های قیمت در آن مانند بازار بورس، فلزات، مواد غذایی و… به دلیل شرایط استثنایی و در کوتاه مدت اتفاق می افتد ولی نوسانات قیمت در برخی کالاهای اساسی مانند مسکن حتی در شرایط استثنایی هم خیلی ناچیز و آرام است. اما گرانی مسکن در تهران که رفته رفته تمام ایران و حتی شهرها و روستاهای کوچک را هم فرا گرفته، هیچ گونه دلیل منطقی و حتی غیرمنطقی ندارد.
به هر حال وضعیتی پیش آمده است که معضل و بحرانی بزرگ را برای قشر کثیری از مردم مستضعف (قاعدتاً کسانی که مسکن ندارند جزء طبقه اشراف و ثروتمند جامعه به شمار نمی روند) ایجاد کرده و هنوز هم رو به گستردگی است.
بسیاری از متخصصان در زمینه اقتصاد و بازار مسکن راه های زیادی را برای حل معضل مسکن ارائه کرده اند مانند قطع دادن وام مسکن، بالا بردن سود بانکی در حوزه مسکن، دادن زمین به انبوه سازان و… اما واقعیت این است که همه این موارد و موارد دیگر فقط و فقط بر دامنه بحران افزوده و به گرانی مسکن کمک کرده اند.

اجاره آپارتمان——–خرید خانه در تهران——–خرید ویلا در شمال———-قیمت خانه
میزان سهم دولت در گرانی مسکن مطرح نیست بلکه میزان سهم آن در کنترل این بحران مورد بحث است. اگرچه دولت سعی دارد با احترام به مالکیت خصوصی، کمتر در بخش خصوصی و مالکیت خصوصی که مسکن هم جزء آن است دخالت کند ولی معضل مسکن، مساله ای نیست که به خودی خود قابل حل باشد بلکه دخالت و نظارت دولت در بازار مسکن نه تنها مفید بلکه ضروری و تنها گزینه است.
اگر نگاهی به قیمت های مسکن قبل از گرانی آن در تابستان سال ۱۳۸۳ بیندازیم کاملاً منطقی و مناسب به نظر می رسد ولی افزایش آن تاحدود سه برابر و تا ۳۰۰ درصد در حال حاضر غیرمنطقی است. طی این سه سال قیمت اکثر اجناس در تمام حوزه ها با رشد همراه بوده ولی این رشد در هیچ حوزه ای به ۳۰۰ درصد نمی رسد بلکه افزایش قیمت ها هر ساله حدود ۱۰ تا ۲۵ درصد بوده است.
اگر گرانی مسکن را هم هر ساله ۱۰ درصد فرض کنیم باید طی این مدت قیمت مسکن حدود ۳۰ درصد و حتی کمتر افزایش داشته باشد و این دقیقاً نقطه ای است که دولت باید وارد عمل شود و با مشخص کردن و ارزیابی دقیق قیمت ها در سال ۱۳۸۳ آن را به اضافه ۳۰ درصد رشد قیمت مسکن کرده و قیمت نهایی مسکن را اعلام کند.
مثلاً یک آپارتمان ۵۰ متری که قیمت آن در سال ۱۳۸۳ در حوالی میدان جمهوری ۱۵ میلیون تومان بوده به اضافه ۳۰ درصد رشد قیمت خانه، در حال حاضر باید قیمت آن کمتر از ۲۰ میلیون تومان باشد نه ۶۵ میلیون تومان.
دولت می تواند با قیمت گذاری مسکن در نقاط مختلف تهران و سپس در نقاط مختلف کشور، بحران مسکن را مدیریت و آن را چاره کند.
دولت می تواند این کار را با وضع قوانین برای بنگاه های مسکن و سایر نهادهایی که خرید و فروش و رهن و اجاره مسکن را برعهده دارند انجام دهد.
به نظرم این راه حل صرفاً یکی از هزاران راه حل موجود برای حل مشکل مسکن نیست بلکه در حال حاضر تنها راه حل است و اگر دولت واقعاً قصد حل این معضل را دارد باید گامی استوار و جدی بردارد. اگر این راه حل مخالفان زیادی دارد و به اسم دخالت در مالکیت خصوصی قلمداد می شود ولی در هر کجای دنیا و در آزادترین بازارها هم کنترل دولت لازم است به خصوص اینکه بحرانی روی داده باشد.

نوشته تنها راه حل معضل مسکن اولین بار در وبلاگ ملک بان 24 پدیدار شد.

گرانی مسکن؛ معمای حل نشدنی

مردم باید چه کنند تا قیمت خانه و اجاره نشینی بالا نرود؟!
آیا می توان از ازدواج جوانان جلوگیری نمود یا همانند گذشته چند خانوار با هم زیر یک سقف زندگی کنند،تا اضافه تقاضا از بین رفته وبازار داغ مسکن متعادل شود؟!اجاره آپارتمان——–خرید خانه در تهران——–خرید ویلا در شمال———-قیمت خانه
آیا دولت به عنوان اصلی ترین عامل در برقراری عدالت اجتماعی نمی تواند این معما را حل کند؟
رسانه ها به ویژه تلویزیون، با الگو قراردادن خانواده های به ظاهر پول دار وفرهنگ سازی در این زمینه چه کرده اند؟
یا شاید کمبود مصالح ساختمانی ، نبودن کارگر ونیروی انسانی ، وبالا بودن قیمت زمین باعث بوجود آمدن این گرانی ها شده ، همچنین بالا رفتن نقدینگی با دادن وامهای مختلف و سوق دادن این حجم از نقدینگی به سمت خرید مسکن باعث این فاجعه شده است؟
در هر یک از موارد بالا معلوم می شود با توجه به اقتصاد بیمار کشور ایران ، اولین و مهمترین عامل در گرانی ها خود دولت است، البته این سنگ بنای نامبارک، از دولتهای گذشته کار گذاشته شده است.
طبق استانداردهای بین المللی سهم قیمت زمین در یک واحد مسکونی کمتر از ۲۰% می باشد،که در ایران، این استاندارد بسیار بالا و در برخی موارد از مرز ۷۰% قیمت تمام شده یک واحد مسکونی هم می گذرد.
چرا چنین شده؟مگر خداوند زمین را برای آسایش و راحتی بندگان قرار نداده وطمع به این امانت الهی تا چه اندازه لازم است ؟
زمانی که بیشتر زمین ها در انحصار دولت وسرمایه داران باشد، دولت و سرمایه داران دو بازیگر این قصه شده ، مردم به فراموشی سپرده می شوند و سپس فاصله طبقاتی به بیشترین حد خود رسیده و زمین حکم طلا ی نایاب را پیدا می کند.
در زمینه قیمت زمین سیاست های نادرست و نا بجایی که از دولتهای قبل اتخاذ شده در مسیر کج به حرکت ادامه می دهد.آیا خصوصی سازی یعنی ثروتمند کردن عده ای خاص. چرا دولت برای زمینهای دست نخورده مالیات سنگینی وضع نمی کند؟
نیروی کار دومین عامل در ساخت و ساز بوده و سیاست دولت مبنی بر خروج افاغنه از ایران،دو جنبه دارد ، از نقطه نظر بیکاری ،جوانان ایرانی در شرایطی که این شغل مناسب باشد به این حرفه گرایش پیدا کرده پس در کاهش نرخ بیکاری می تواند مفید باشد . از سوی دیگر چون با کمبود نیرو انسانی مواجه می شویم قیمت ها افزایش یافته که به تناسب باعث افزایش قیمت تمام شده مسکن می گردد.
در این شرایط دولت چه باید بکند ؟
وقتی نیروی ارزان افغانی را از ایران اخراج می کنیم باید این شوک را پیش بینی می کردیم و این در صورتی مفید می باشد که یا حقوق مناسب به نیروی انسانی بدهیم و حاشیه امنیت مناسبی برای این بخش فراهم اوریم و با بستن قراردادهای مدت دار و بیمه نمودن و دادن پاداش همانند سایر کارگران شرکتی قراردادی به فکر این بخش که از مهمترین عوامل در ساخت وساز است، باشیم .
استفاده از نیروی آموزش ندیده چقدر می تواند در به هدر رفتن مصالح ساختمانی تاثیر گذار باشد.
بعد سوم این قضیه به مصالح سااختمانی مربوط می شود . قیمت مصالح ساختمانی در صورتی کنترل شدنی است که اولا کمیت در کشور را کنترل نماییم، تا زمانی که تولید کنندگان مسکن از میزان تولید مواد اولیه و مصالح ساختمانی و واردات این محصولات آگاه نباشند و مدام با تغییر قیمت مصالح ساختمانی مواجه باشند آیا راغب به تولید می شوند؟
آیا تشکیل بازار بورس فلزات کمکی به متعادل کردن قیمت آهن داشت ؟ آیا خارج کردن سیمان از سبد حمایتی دولت مفید است؟
در آینده هم دو نرخی شدن بنزین و گازوئیل چه بلایی بر سر قیمت مصالح ساختمانی خواهد آورد
هم اکنون که بحث خصوصی سازی مطرح شده و نقش دولت در بازار مسکن کم رنگتر از گذشته شود ، آیا قیمت ها رشد نمی کند ؟
عده ای از صاحب نظران مالیاتی عقیده دارند باید برای خانه های خالی مالیات سنگینی وضع نمود تا از این خانه های خالی به نحو احسن استفاده شود،آری این در شرایطی قابل دفاع می باشد که اولا بدانیم کدام خانه خالی است ، که این نیاز به یک طرح آمارگیری واقعی دارد که تا بحال چنین آماری وجود نداشته و برآورد تخمین خانه های خالی دقیق نبوده و به اشکال بسیار گوناگون می توان از این مالیت گریخت . در نتیجه تصویب مالیات های سنگین برای خانه های خالی منطقی به نظر نمی رسد.
چگونه ممکن است جوانان با این حقوقی که دریافت می کنند صاحب خانه شوند؟
این معما در صورتی قابل حل شدن است که دولت در این زمینه بسیار پررنگ عمل نماید،چرا که تنها با تثبیت قیمتها و اعلام قیمتهای غیر قابل تغییر مصالح ساختمانی در یک دوره زمانی مشخص ، تضمین قراردادهای کارگران به همرا ه بیمه نمودن این قشر ،همچنین پایین آوردن ارزش زمین در صورتی که به ساخت مسکن منجر شود از راهکارهای مهم در خصوص پایین آمدن قیمت خانه می باشد .
همچنین رسانه ها به عنوان بخش مهم و تاثیر گزار در فرهنگ جامعه با استفاده از مشاورین متخصص فرهنگی می توانند با تولید مجموعه های مناسب فرهنگی از بالا رفتن سطح توقعات جلوگیری نموده و فرهنگ تجمل را کمرنگ نمایند.

منبع : سایت تحلیلی خبری عصر ایران

نوشته گرانی مسکن؛ معمای حل نشدنی اولین بار در وبلاگ ملک بان 24 پدیدار شد.